Ω, Θεέ μου, γιατί εισενέγκεις ημάς εις πειρασμόν; Ο Θέμος να στηρίζει με νύχια και με δόντια την αγροτιά, ο Αλαφούζος να παίρνει θέση στην πρώτη γραμμή της ταξικής πάλης, οι φωτιές της κουκούλας που έκαιγαν χρόνια στον βωμό της οχλοκρατίας να γίνονται κεράκια στον βωμό της Δημοκρατίας, νεαροί δεξιοί λύκοι να δείχνουν στην Αριστερά τα δόντια τους και να γρυλίζουν κρεμάλες, χωρίς κανένας πολέμιος της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται να βάζει live τα κλάματα, ο Παναγόπουλος -αχ, έκτακτος, μόνο η τραγιάσκα του έλειπε- να θυμάται τις εργασιακές σχέσεις και τις συλλογικές συμβάσεις και ο Μπερμπάτοφ να στέλνει φαγητό στους αποκλεισμένους από τα μπλόκα;
Ω, Θεέ μου, άφες ημίν τα οφειλήματα ημών. Μια ζωή σε απεργίες και διαδηλώσεις, δεκαετίες και δεκαετίες στον τίμιο αγώνα του πεζοδρομίου, λοιδορούμενοι και κατηγορούμενοι,
Ω, Θεέ μου, άφες ημίν τα οφειλήματα ημών. Μια ζωή σε απεργίες και διαδηλώσεις, δεκαετίες και δεκαετίες στον τίμιο αγώνα του πεζοδρομίου, λοιδορούμενοι και κατηγορούμενοι,














